دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی پژوهش های هستی شناختی 2345-3761 7 13 2018 08 23 Explanation of Ontological Relation between Human Art & Beauty and Divine Attributes in Ibn Arabi's Mystical Ontology تبیین نسبت وجودی هنر و زیبایی انسان با اسماءالله در هستی‌شناسی عرفانی ابن عربی 1 20 833 FA نیلوفر رضازاذه دانشجوی دکتری گروه فلسفه هنر، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران نصرالله حکمت استاد گروه فلسفه دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران پرویز ضیاءشهابی استادیار گروه فلسفه هنر دانشگاه علوم و تحقیقات، تهران، ایران فاطمه شاهرودی استادیار گروه پژوهش هنر دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرکزی، تهران، ایران Journal Article 2017 10 13 In creating artistic work, artist's inner is revealed and work of art like a mirror displays its creator, therefore, manifestation of inner beauties resulted of assuming the traits of God's names causes to create a beautiful artistic work. This research states the ontological relation between human art & beauty with divine attributes in order to offer a new policy to contemporary artist for creating beautiful & immortal work and revealing her/his existential beauties that are self disclosure of divine names and attributes. Descriptive – analytic method has been used in this research. The achievements of this research depending on Ibn Arabi's mystical ontology are that: Allah demonstrates Himself in the universe by art, universe is Allah's artistic work & it is the emanation of divine attributes or the realities of His existence. The realities of existence are very beauty. Thus Allah's art & beauty have been revealed and expanded in the universe by emanating reality. Allah's outstanding art is beautiful human. Beautiful human art is revealing divine attributes. Artist in the level of beautiful human reveals divine attributes by creating good deeds or virtues & creates esoteric artistic works. Also artist on the basis of knowledge, will and existential level, embodies his/her inner that is created in Allah's form in the artistic works, under domination of beautiful names of God. As a result it should be said that human art in meaning of creation and manifestation of human beauty has been related to God’s names and divine attributes ontologically. <strong>در آفرینش هنری باطن هنرمند هویدا می‌شود و اثر همچون آینه نمایانگر صاحب اثر است، لذا مظهریّت زیبایی‌های درون با تحلّی به اسماءالله مؤدّی خلق اثری زیباست. پژوهش حاضر با تبیین نسبت وجودی هنر و زیبایی انسان و اسماءالله و هدف ارائه خط مشی جدید به هنرمند معاصر در فرایند خلق اثری زیبا و جاودانه برآمده از زیبایی‌های وجود خود که تجلّی اسمای حق است. این جُستار به شیوه توصیفی-تحلیلی سامان یافته است. نتایج پژوهش با تکیه بر هستی‌شناسی عرفانی ابن‌عربی ناظر بر این است که حق با هنر در ساحت هستی ظهور نموده است. عالم تجلّی اسماءالله یا حقایق وجودی، هنر خداست</strong><strong>. </strong><strong>حقایق وجودی نیز با زیبایی قرین‌اند. بنابراین هنر و زیبایی حق با تجلّی حقیقت در عالم بسط و ظهور یافته است.</strong><strong>سرآمد هنر خدا انسان زیباست. هنر انسان مظهریّت اسماءالله است. هنرمند در مرتبه انسان زیبا </strong><strong>با خلق اعمال صالح یا فضایل اسماءالله را در وجود خود آشکار</strong><strong> و اثر هنری درونی می‌آفریند.</strong><strong> در اثر عینی نیز </strong><strong>با علم و اراده</strong><strong> و نظر به مرتبه وجودی خود، </strong><strong>تحت حاکمیّت اسمای جمال، باطن خود یا هویّت حق را در اثر تجسّم می‌بخشد.</strong><strong>از این رو میان هنر انسان در مفهوم آفرینشگری و ظهور حقیقت و زیبایی او از وجه جامعیت و مظهریّت اسمای الهی با اسمای حق نسبت هستی‌شناسانه برقرار است.</strong> https://orj.sru.ac.ir/article_833_8357c177675bcc3840de5abf28792098.pdf