دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی پژوهش های هستی شناختی 2345-3761 14 28 2026 02 20 The Transformative Power of Silence: Thomas Merton’s Ontological Perspective on Mystical Silence and Its Nexus with the Clamorous Modern World قدرت تحول‌آفرین سکوت: دیدگاه هستی‌شناختی توماس مرتون درباره‏ سکوت عرفانی و پیوند آن با جهان پرسروصدای مدرن 65 101 2448 10.22061/orj.2025.12287.901 FA محسن گلپایگانی استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان 0000-0002-4200-2923 مرتضی رضازاده دانشجوی دکتری ادیان و عرفان دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2025 07 21 The present study employs a descriptive-analytical method with a qualitative content analysis approach to examine the ontological status of silence in the thought of Thomas Merton, the 20th-century Christian monk and writer. It analyzes its functions across three dimensions: ontological, psychological, and social. From Merton’s perspective, silence is not merely the absence of sound but rather the 'language of God' and the matrix of creation, rooted in Christian theology.<br /><br />At the ontological level, silence is interpreted as a paralinguistic reality, antecedent to the 'Word' (Logos) and sovereign over existence, with its ultimate destination being union with God.<br /><br />On the psychological level, silence is the condition for discovering the 'true self' and shedding the 'false self'—a process Merton terms the 'baptism of silence.'<br /><br />At the social level, silence serves both as a means of authentic communication, fostering empathy and primordial human unity, and as a form of resistance against the 'violence of speed' and consumerism in the modern era. By integrating Christian tradition, Eastern mysticism, and a critique of modernity, Merton presents silence as a path to personal transformation and social reform.<br /><br />In Merton’s thought, silence functions both as a conduit for mystical union with the source of being and as a strategy for confronting the identity and cultural crises of the contemporary world. The findings suggest that a re-examination of Merton’s ideas can offer an approach to spiritual living in the modern age and a framework for interreligious dialogue. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و رویکردِ تحلیل محتوای کیفی به بررسی جایگاه هستی‌شناسانه سکوت در اندیشه توماس مرتون، راهب و نویسنده مسیحی قرن بیستم، می‌پردازد و کارکردهای آن را در سه سطح هستی‌شناختی، روان‌شناختی و اجتماعی تحلیل می‌کند. از نگاه مرتون، سکوت نه فقدان صدا، بلکه «زبان خدا» و بستر آفرینش است که در الهیات مسیحی ریشه دارد. در سطح هستی‌شناختی، سکوت به‌مثابه امری پیشازبانی، مقدم بر «کلمه» (لوگوس) و حاکم بر هستی تفسیر می‌شود و نهایت مسیر آن نیز اتحاد با خداست. در بعد روان‌شناختی، سکوت شرط کشف «خود راستین» و زدودن «خود کاذب» است؛ فرآیندی که مرتون آن را «تعمید سکوت» می‌نامد. در سطح اجتماعی، سکوت هم ابزار ارتباط اصیل و ایجاد همدلی و وحدت کهن انسانی و هم شکلی از مقاومت در برابر «خشونت سرعت» و مصرف‌گرایی عصر مدرن است. مرتون با تلفیق سنت مسیحی، عرفان شرقی و نقد مدرنیته، سکوت را راهی برای تحول فردی و اصلاح اجتماعی می‌داند. سکوت در اندیشه مرتون، هم مسیر وحدت عرفانی با سرچشمه هستی و هم استراتژی مقابله با بحران‌های هویتی و فرهنگی جهان معاصر است. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخوانی آرای مرتون می‌تواند رهیافتی به زیست‌معنوی در عصر مدرن و چارچوبی برای گفت‌وگوی بین‌ادیانی فراهم کند. https://orj.sru.ac.ir/article_2448_97980b921d1a6185e70867bea24d26cc.pdf